In Vestiges wordt tijd tastbaar. Twee kunstenaars benaderen materie alsof het een oud manuscript was: elke kras, elke korrel, elk spoor een zin uit een verhaal op het punt van verdwijnen. Wat resteert wordt bewaard. Wat dreigt te vervagen, wordt opnieuw tot leven gewekt.
Tekeningen fluisteren tegen sculpturen, schaduw spreekt tot steen.
