Lee Ranaldo over de tentoonstelling in nodenaysteen 11/10 - 11/11/2025
De getoonde werken zijn recente creaties, waarvan vele het resultaat zijn van een residentie van vijf weken in augustus/september 2025 in de stad Krems, Oostenrijk, gelegen in de Wachau-wittewijnregio. Ik heb een nieuwe groep Lost Highway-tekeningen gemaakt, in een groter formaat dan ik eerder heb geprobeerd. Het zijn notities, improvisaties, spontane indrukken — meestal ontstaan terwijl ik op de passagiersstoel van een rijdend voertuig zat.
Deze reeks vindt haar oorsprong in de eindeloze verplaatsingen van stad naar stad die deel uitmaken van het leven van een muzikant. De activiteit — tekenen vanuit de passagiersstoel van een rijdende auto — is inmiddels een gewoonte geworden. In mijn studio in Krems begon ik grotere beelden (A3-formaat) te maken, waarbij ik mijn kleinere tekeningen als sjablonen gebruikte. Ik probeerde de oorspronkelijke spontane indrukken levend te houden, terwijl ik de werken liet ‘groeien’ naar een groter formaat.
Ik begon ook te experimenteren met een nieuwe reeks abstracties, die ik combineerde met de Lost Highway-beelden, als een manier om deze werken te openen voor nieuwe betekenissen. De abstracties zijn nog pril, zonder parameters of vooraf bepaalde richtlijnen in dit vroege stadium. Experimenten met vorm en figuur. Mijn doel in deze vroege fase is ze te produceren zonder oordeel, bijna onbewust, en te zien waar ze mij brengen.
Veel van mijn Lost Highway-tekeningen maak ik tegenwoordig in vrij kleine formaten — vaak de ‘pocket notebooks’ die ik altijd bij me draag. Deze kleine boekjes bevatten ook geschreven notities, ideeën, songteksten, gedichten en gedachten. Wanneer ik door de boekjes blader, vermengen de Lost Highway-beelden zich met de geschreven woorden en andere krabbels en schetsen. Ik wilde enkele van deze teksten uit de notitieboekjes opnemen als begeleiders van de wegbeelden in dit nieuwe, grotere formaat — naast de abstracties, als een andere manier om de reikwijdte van de werken uit te breiden.
Een deel van deze nieuwe tekstwerken vindt zijn oorsprong in onderzoek dat ik de afgelopen twee jaar heb gedaan naar het werk van een kunstenaar met wie ik altijd veel affiniteit heb gevoeld: de Canadees Greg Curnoe (1936-1992). Een van zijn belangrijke series waren de tekstgebaseerde, rubbergestempelde werken die hij vanaf het midden van de jaren ’60 maakte, persoonlijke teksten gestempeld op canvas of papier. Naast het vergroten van enkele van mijn eigen handgeschreven notities uit mijn boekjes, heb ik Curnoe’s techniek gebruikt voor een aantal van de tentoongestelde werken, die aan hem zijn opgedragen.
Onlangs sprak ik met curator Cassandra Getty in Museum London, Ontario, Canada, over één specifiek tekstwerk van Curnoe – The Backyard Remembered (1967) – dat daar na vele jaren voor het eerst weer te zien is. Een audiofragment van ons gesprek is nu te beluisteren op hun website, als onderdeel van hun meest recente tentoonstelling. Dit werk inspireerde mijn eigen tweedelige werk met dezelfde titel.
Andere recente activiteiten hebben ook hun weg naar deze tentoonstelling gevonden.
Het afgelopen jaar heb ik gewerkt aan een reeks grafische muziekpartituren, geïnspireerd door omgevingsgeluiden op specifieke locaties. Ik bracht de geluiden die ik hoorde – claxons, stemmen, vogels, ritselende bladeren, overvliegende vliegtuigen, enzovoort – in kaart voor een interval van dertig minuten en gebruikte deze gebeurtenissen om een partituur voor musici te creëren. In juni 2025 presenteerde ik een sextetversie van één van deze partituren op de High Line in New York City, in een concert waar ook de Sun Ra Arkestra aan deelnam. Voor deze tentoonstelling laat ik vergrotingen van deze partituren zien, herwerkt met kleurpotlood. De kleine originele partituren zullen eveneens te zien zijn.
Ik ben een fervent fietser (een andere affiniteit met Curnoe) en tijdens mijn residentie in Krems begon ik een collectie van 114 fietsbellen op te nemen voor een werk dat aan John Cage is gewijd (zijn volgende verjaardag, in 2026, wordt 114). Dit project is ontstaan naar aanleiding van de inspiratie van de langjarige Cage-kenner, de Weense kunstenaar Sabine Groschup. Tijdens het opnemen van al deze bellen leerde ik de unieke klank en karakter van elk exemplaar kennen. Sommige waren relatief nieuw, andere eerder ‘vintage’ – en ieder had zijn eigen persoonlijkheid. Een groep van deze fietsrelikwieën toon ik hier op kleine Belgische kasseien. Tijdens het opnameproces ontdekte ik dat enkele specifieke bellen – drie of vier uit de hele collectie – de beste fietsbellen waren die ik ooit had gehoord. Ik koos één van deze selecte groep en maakte er een oplage van vijf exemplaren van, The Best Bicycle Bell in the World, gemonteerd op kasseien.
