John Robinson (Worcester, VK) studeerde Fine Art aan het Falmouth College of Arts, waar hij werd begeleid door de schilder Robert Lenkiewicz en al vroeg een engagement ontwikkelde met het chromatische potentieel van grijs, naast een blijvende interesse in occulte literatuur.
Bekroond met de Richard Ford Scholarship van de Royal Academy of Arts bracht Robinson een vormende zomer door in residentie in het Museo del Prado, waarna hij een decennium in Madrid bleef, onderbroken door een MA aan Central Saint Martins, Londen. Zijn werk wordt bewaard in collecties waaronder het Stedelijk Museum Amsterdam, de Wellcome Collection, de British Council Collection, de Focus-Abengoa Foundation (Sevilla) en de Coldwell Banker Collection.
Robinsons praktijk draait om het zelfportret als een probleem van vermomming, en als een hedendaagse inflectie van lijnen die met Velázquez, Goya en Rembrandt worden geassocieerd. Elk schilderij ontstaat uit performances die niet worden gepubliceerd maar vertaald in olieverf. De kunstenaar omschrijft de werken als "equal parts art history, part performance, and part humiliation culture".
Bij DeNode toonde Robinson de solotentoonstelling People Ruin Paintings (14 februari – 28 april 2026), geopend met een reeks performances tijdens de vernissage.
