Op het eerste gezicht lijken de schilderijen van Ritsart Gobyn een willekeurige verzameling van sporen van een creatieproces te zijn. Verfspatten en vegen bedekken ongeprepareerde stukken linnen, waarop allerlei collage-elementen zoals stukjes tape, kleurige papiersnippers of fragmenten van bestaande schilderijen of tekeningen zijn bevestigd.
Ze suggereren een onafgewerktheid die de toeschouwer confronteert met het creatieproces dat een schilderij doorloopt voor het zichzelf aan de toeschouwer openbaart. De perceptie kantelt echter als blijkt dat de tape en de papiersnippers geschilderde trompe l’oeils zijn. Ritsart Gobyn hanteert de trompe l’oeil als een beeldstrategie om de kijker, via de illusie van een resultaat, bewust te maken van het creatieproces. Op die manier wordt trompe l’oeil in plaats van een kwestie van gezichtsbedrog en effectbejag een zoeklicht in het artistieke proces zelf, en bevraagt het de ‘status’ van het schilderij als beeld en als object.
Ritsart Gobyn nam deel aan de groepstentoonstelling (expo)nentieel bij DeNode (2024–2025, curator Hilde Van Canneyt).