Lee Ranaldo groeide op in New York en studeerde schilderkunst voor hij in 1981 met Thurston Moore en Kim Gordon Sonic Youth oprichtte — de band die dertig jaar lang de klank van de New Yorkse avant-garde mee vormgaf. Ook in die jaren bleef hij tekenen, schrijven en drukken: muziek was het medium dat het publiek kende, maar de beeldende praktijk stopte nooit.
Centraal in die praktijk staan de Lost Highway Drawings: snelle, improvisatorische tekeningen die Ranaldo al sinds zijn studententijd maakt vanaf de passagiersstoel van een rijdende auto — het eindeloze onderweg-zijn van een toerend muzikant, gevangen in lijnen. Daarnaast maakt hij droge-naald-prenten gekrast in oude vinylplaten, grafische partituren op basis van omgevingsgeluid, tekstwerken uit zijn notitieboekjes en performances met zijn vrouw, kunstenares Leah Singer. In 2014 toonde hij zijn wegtekeningen al eens in Gent, bij Jan Dhaese Gallery.
Voor (again) across the river (2025) bij DeNode, gecureerd door Hilde Van Canneyt, bracht Ranaldo nieuw werk uit zijn residentie in Krems (Oostenrijk): Lost Highway-tekeningen op groter formaat, prille abstracties, rubbergestempelde tekstwerken opgedragen aan de Canadese kunstenaar Greg Curnoe, grafische partituren — en The Best Bicycle Bell in the World, fietsbellen gemonteerd op Belgische kasseien, aanzet tot een hommage aan John Cage.
