Okan Mentes fotografeert in zwart-wit wat de meesten niet zien: de esthetiek van alledaagse en zelfs uitgesproken lelijke plekken — een verkeersbord, een stoepsteen, het water dat door de bodem van een treintoilet kolkt. Wie, wat, waar en wanneer doen er niet toe; wat overblijft is de zuivere beleving van de compositie.
Als negentienjarige Brusselaar toonde hij bij DeNode de solotentoonstelling Okan-is-me (2025, curator Damien Degrave) — geen luide declaratie van een coherente filosofie, maar een leergierige zoektocht naar versnipperde schoonheden, begeleid door een essay van Jakob de Smaele.
